كارواژ

رفتنِ باد نرفتنِ باد است نرفتنِ باد، طرحِ تلاشِ عبث طرحِ عذاب بر صفحه‌یی که رفت... طرحِ عذاب بودم بر صفحه‌یی که رفت، و باد در میانِ باد نمی‌رفت. هشتمِ فروردینِ نود فایلِ صوتیِ اجرایِ دوزبانه‌یِ این شعر در برنامه‌یِ "Contes du jour et de la nuit"، رادیو فرانسه، با صدای: ورونیک سُژه (به فرانسوی)، و رضا اسپیلی (به فارسی). ترجمه از: رضا اسپیلی و ورونیک سُژه.

غیاب را یک قاب محصور می‌کند. بیرونِ قاب،                   حضور آزادیِ حضور... در قابِ پنجره می‌مانم: یک شکلکِ عجیب که بی‌شکل می‌شود در چشمِ عابران. وقتی حضور، شکلِ عبور دارد فریادهایِ شکلکِ بیچاره بی‌صدا ست از قابِ پنجره بر سطح، سطحِ سمنتیِ معبر. خاموش می‌مانم: تمامِ منظره، معبر تمامِ معبر یک قاب می‌شود غیاب می‌شود. دهمِ آبانِ نود فایلِ صوتیِ اجرایِ دوزبانه‌یِ این شعر در برنامه‌یِ "Contes du jour et de la nuit"، رادیو فرانسه، با صدای: ورونیک سُژه (به فرانسوی)، و رضا اسپیلی (به فارسی). ترجمه از: رضا اسپیلی و ورونیک سُژه.

شب ریخت رویِ میز با خون، که از رگم. و میز ــ چیزی شبیهِ تخته‌یِ قصابی معطلِ خون بود. بالا خزید خون                       از گردنم و گَردِش از هراسِ شب گرفت که خلوتِ من بود. قصاب وُ قربانی در هم خزیده‌بودند و شهوتِ خون                      از رگ شب را عبور داد. شب ریخت از تنم و میز چیزی شبیهِ بستر شد در انتظارِ خلوتِ مأنوس. سی‌اُمِ مهرِ نود

گفتن کاهشِ تن وقتی که ارتفاع یک زندگی ست و پنجره، یک دهان. و آن‌که می‌گوید پهنایِ پَست را از ارتفاع یک نقطه می‌بیند؛ بر نقطه، جست‌وجوی نهایت یک واژه می‌شود و می‌موید. چیزی نمی‌گوید آن‌که می‌موید تمامِ ارتفاع تمامِ پنجره خواهدبود وقتی تمامِ خودش را گفت. بیست‌ودومِ مردادِ نود

كتابِ در معمایِ دار شكل يافته از خشونتِ دار است. اين شعرها همگی ــ به‌جز يكی ــ در واكنش (اگر شعر اصلا واكنشی باشد) به خشونتِ بدوی‌ِ دارهایِ بعد از انتخاباتِ سالِ ۸۸ در ايران سروده شده‌اند، اما نه فقط برایِ اين دارها. خشونتِ دار در خشونتِ اين شعرها خودش را تبديل شده به چيزی ديگر می‌بيند. و چه بسا تبديلِ خودش را در چيزهایِ ديگر. اين خشونتِ مبدل می‌كوشد تا ذهن‌هایِ خوانندگان را از قضيه‌یِ خشنی كه اطرافِ ما در حالِ شكل‌گيری است گذر دهد. كتاب را می‌توانيد از اين‌جا بگيريد. ○ چیزی نبودنِ بودن ○ در ظهر، دار ○ در دارِ ما، لب‌خند ○ در معمایِ دار ○ در حالِ بال ○ دارنامه ○ ما، در حصارهای‌مان ○ در بی‌گناهیِ دارها ○ قد راست می‌کند دار ○ در فکرهایِ دار

همین سایه دور شود                      از دوردیدِ من                                         به راهی که می‌روم و پایان. درخت آغاز شود بهارِ تو بروید بر پیچِ گلوش و آخرین جرعه‌یِ سرخ                                 چکیده شود                                                   از سیبِ سپید و باران. همین. به یادِ تو افتاده بودم در صدایِ                برهوتِ                            این سیبستان. سیزدهمِ مهرماهِ هشتاد و نُه

و «فکر» می‌کند که فکر می‌کند... در فکر،             دار                  می‌گذرد؛ (و دارها همه در فکر                              برقرار                                       می‌شوند، و فکرها            همه                   فکرِ دار می‌شوند.) ◻ و هیچ فکر                 از دار                         بالا نمی‌رود تا خویش را                 از اوجِ خویش                                     پائین بیاورد؛ (و دارها   ...

قد راست می‌كند دار در      باز كه می‌شود به انتهایِ شب                                               نَمی                                                     كه می‌افتد از برگه‌یِ رخسار بر خاکِ گور در     جای‌جایِ وطن. ◻ قد راست می‌كند                         بی‌اشک وقتی        كه می‌افتد                      دارد از ابتدایِ روز با اشک‌هایِ بی‌اميدیِ ما: آبيارانِ دارهایِ بلند بر خاکِ بی‌بارِ وطن. بيست‌ودومِ مردادِ هشتاد و نُه

وطن گناهِ بزرگی است سرهایِ بی‌گناه از دارهاش                بالا نمی‌روند بالایِ دارهاش، بالایِ بی‌گناهیِ بی‌رحمِ دارهاش، سرها گناه می‌کنند و بی‌گناهیِ لرزانِ چارپایه‌ها رهاشان می‌کند در آه‌ها وُ               نگاه‌هایِ ما. ما در نگاه‌هایِ مبهوت گناهِ وطن را                   از یاد                           می‌بریم وُ رها نمی‌شویم. بیست‌وچهارمِ تیرِ هشتاد و نُه

در حصارهایِ‌مان کنارِ انکارِ جهان بر بلندایِ «وطن» ایستاده‌ایم. بالایِ دار               اما جهان چه پیدا وُ وطن چه کوتاه می‌شود. هفتمِ تیرماهِ هشتاد و نُه

و در لغت‌نامه هر نام را که نداشتند جُستند وُ               بر دار                        آویختند نامِ دار شدند وُ نام‌دار شدند معنایِ دار را در ندارِ شان ریختند                                                         دار و ندارِ مان                                          از دارِ شان                             بالا خزید دار و ندارِ دار شدیم و دار را            پُر از                   ندارِ ما کردند. نامِ دار           در لغت‌نامه             ...

در ساعتی که برگ بر دار          از حال                    می                         رود از خشم             من حال می‌شوم؛ از بال‌هایِ ماضی                         رها                               از وبال می‌شوم و بالِ حال می‌شوم: بر دار ماضی                   ــ برپا درونِ حال ــ محکومِ منتظر                      ــ سیبِ سپیدِ کال ــ آویز می‌شود (و باغِ بال                فرو                      در پاییز می‌شود) از حال می‌رود محکوم در حالِ بال وُ             ...

و در جهان ما انگاره‌یِ کشتار انکار می‌کند خودش را در معمایِ دار؛                                (بی‌برگ میوه می‌آرد:                                سیبِ سپید و سرخ                                سیبِ زنخ…!) جهان بارش را فرو می‌گذارد در سایه می‌لمد و انکارِ خودش را گاز می‌زند. دهمِ خردادِ هشتاد و نُه

اين دارِ فانیِ شما را                            وداع می‌كند                                              محكومِ بی‌لب‌خند؛ در دارِ ما              اما                  باقی است لب‌خندش و دارِ ما باقی است. فانی نبوده،                 نيست                           دار الا به دفترِ ارقام كه هر لب‌خند را شماره می‌كند كه می‌افتد از طناب                              در انتظارِ انتقام. در دارِ باقیِ ما طناب          اطنابِ خنده‌‌هاست در دارِ باقیِ ما لب‌خندها                طنابِ...

بر ظهرِ دار                 انگار                        شكی در انتظار                                              هست. وقتی تمامِ ظهر ظهرِ تمام را در انتظار                                می‌كِشد. دست           از               گره پر می‌شود فريادِ دار              دارِ شيپور با آن اشاره‌هایِ روشن                                 به گور… می‌افتد انتظار                     از چشم‌هایِ خيس                     از ريس مر...

چيزی نبودنِ بودن معنایِ ثابتِ ديوارِ بود وُ                                   نبود ديوارِ بود               آن‌جا نبود وقتی که پشتِ هره‌یِ دیوار افتاد رد ــ              ردِ ريسمانِ دار و ريسمانِ دار رد شد از درختِ تنها ــ درختی درونِ ديوار و ديواری در او ــ دریایِ پشتِ ديوار چشم‌هایِ تو بود در زلالی‌ِ فروافتادنی. □ چيزی نبود بودن که زلال و صاف در چشمِ تو افتاد از دیوار از دار. سی‌ويكمِ مردادِ هشتاد و هفت