كارواژ

وطن گناهِ بزرگی است سرهایِ بی‌گناه از دارهاش                بالا نمی‌روند بالایِ دارهاش، بالایِ بی‌گناهیِ بی‌رحمِ دارهاش، سرها گناه می‌کنند و بی‌گناهیِ لرزانِ چارپایه‌ها رهاشان می‌کند در آه‌ها وُ               نگاه‌هایِ ما. ما در نگاه‌هایِ مبهوت گناهِ وطن را                   از یاد                           می‌بریم وُ رها نمی‌شویم. بیست‌وچهارمِ تیرِ هشتاد و نُه

در حصارهایِ‌مان کنارِ انکارِ جهان بر بلندایِ «وطن» ایستاده‌ایم. بالایِ دار               اما جهان چه پیدا وُ وطن چه کوتاه می‌شود. هفتمِ تیرماهِ هشتاد و نُه

و در لغت‌نامه هر نام را که نداشتند جُستند وُ               بر دار                        آویختند نامِ دار شدند وُ نام‌دار شدند معنایِ دار را در ندارِ شان ریختند                                                         دار و ندارِ مان                                          از دارِ شان                             بالا خزید دار و ندارِ دار شدیم و دار را            پُر از                   ندارِ ما کردند. نامِ دار           در لغت‌نامه             ...

در ساعتی که برگ بر دار          از حال                    می                         رود از خشم             من حال می‌شوم؛ از بال‌هایِ ماضی                         رها                               از وبال می‌شوم و بالِ حال می‌شوم: بر دار ماضی                   ــ برپا درونِ حال ــ محکومِ منتظر                      ــ سیبِ سپیدِ کال ــ آویز می‌شود (و باغِ بال                فرو                      در پاییز می‌شود) از حال می‌رود محکوم در حالِ بال وُ             ...

و در جهان ما انگاره‌یِ کشتار انکار می‌کند خودش را در معمایِ دار؛                                (بی‌برگ میوه می‌آرد:                                سیبِ سپید و سرخ                                سیبِ زنخ…!) جهان بارش را فرو می‌گذارد در سایه می‌لمد و انکارِ خودش را گاز می‌زند. دهمِ خردادِ هشتاد و نُه

اين دارِ فانیِ شما را                            وداع می‌كند                                              محكومِ بی‌لب‌خند؛ در دارِ ما              اما                  باقی است لب‌خندش و دارِ ما باقی است. فانی نبوده،                 نيست                           دار الا به دفترِ ارقام كه هر لب‌خند را شماره می‌كند كه می‌افتد از طناب                              در انتظارِ انتقام. در دارِ باقیِ ما طناب          اطنابِ خنده‌‌هاست در دارِ باقیِ ما لب‌خندها                طنابِ...

بر ظهرِ دار                 انگار                        شكی در انتظار                                              هست. وقتی تمامِ ظهر ظهرِ تمام را در انتظار                                می‌كِشد. دست           از               گره پر می‌شود فريادِ دار              دارِ شيپور با آن اشاره‌هایِ روشن                                 به گور… می‌افتد انتظار                     از چشم‌هایِ خيس                     از ريس مر...

چيزی نبودنِ بودن معنایِ ثابتِ ديوارِ بود وُ                                   نبود ديوارِ بود               آن‌جا نبود وقتی که پشتِ هره‌یِ دیوار افتاد رد ــ              ردِ ريسمانِ دار و ريسمانِ دار رد شد از درختِ تنها ــ درختی درونِ ديوار و ديواری در او ــ دریایِ پشتِ ديوار چشم‌هایِ تو بود در زلالی‌ِ فروافتادنی. □ چيزی نبود بودن که زلال و صاف در چشمِ تو افتاد از دیوار از دار. سی‌ويكمِ مردادِ هشتاد و هفت